Historia rasy
Akita-inu (inu - to po japońsku pies) to mysliwskie szpice japońskie, przeznaczone pierwotnie do polowania na dzikie zwierzęta - dziki i niedźwiedzie oraz do ciagnięcia ciężkich ładunków. Jak wszystkie pozostałe, powstała skutkiem wymieszania się psów dingo z północnymi szpicami. Psy te przybywały do Japonii z kolejnymi osadnikami - poczynajac od około 15000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e.
Psy podobne do akity istniały już około 5000 lat temu. Niewatpliwie psy te towarzyszyły samurajom i od tego czasu zajmuja stałe miejsce w japońskiej mitologii i historii. W japońskiej literaturze akita jest psem rodzimym, z posiadaniem którego wiazały się określone przywileje. Ten kto nie mógł pozwolić sobie na tego psa (mogła je posiadać arystokracja) musiał zadowolić się jego podobizna lub mieszanka z inna rasa. Posażki z drewna, które przedstawiały akitę, stanowiły atrakcyjne, swiateczne podarki przynoszace szczęscie. Były symbolem posiadania i dostatku. Wiazały się z nimi okreslone wierzenia przekazywane z pokolenia na pokolenie. W czasach sredniowiecznych rasa akita hodowana była do psich walk, które około XI wieku stały się popularnym sportem.
Pierwsze udokumentowany zapis o historii rasy przypada na wiek XVII. Jej hodowla zajmował się wówczas możny rycerz, który przed niełaska cesarza schronić musiał się na północnym wybrzeżu wyspy Honsiu, w prowincji Akita. Ponieważ był on wielkim miłosnikiem łowów i psów, postanowił więc stworzyć największe, najsilniejsze i najmężniejsze psy mysliwskie. Były to psy elitarne, których włascicielami i hodowcami mogli być tylko japońscy shoguni. Sposób w jaki należało obchodzić się z tymi psami (pielęgnacja, żywienie) był opisany w scisle przestrzeganych i chronionych dokumentach. swiadczy to o poważaniu, jakim cieszyły się te psy. Stanowiły wielka wartosć, cieszyły się swoistym kultem, jakim nie otaczano żadnego innego psa.
Następne stulecia, obfitujace w wojny i będace okresem politycznej i ekonomicznej destabilizacji, spowodowały, że wielkie psy z Honsiu stały się prawdziwa rzadkoscia. Przetrwały jednak, przede wszystkim jako psy do walk, dopóki cesarz nie zabronił tego procederu. Poczatek naszego wieku to odrodzenie rasy, uznanej niemal za symbol narodowy. Pod nazwa nippon inu, czyli po prostu "japońskiego psa" akita doczekał się państwowego protektoratu i w roku 1931 oficjalnie został ogłoszony "narodowym psem Japonii".
Wojna przyniosła psom japońskim, a szczególnie akitom, niemal zupełna zagładę. Mimo to pogłowie zostało dosć szybko odbudowane i obecnie rasa ta należy do najliczniejszych w Japonii. Do dzisiaj zachowała swój wyjatkowy status.
Japoński standard rasy
Japoński standard rasy pochodzi z 1938 roku - wówczas to postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wyglad sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzona na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadajacych się do walk.
Powojenna hodowla akita-inu w Japonii dażyła do uzyskania typu psa silnego i mocnego, ale jednak, przede wszystkim o cechach szpica.
Akita to symbol psiej wiernosci - na dobre i złe. Sa one wierne do końca swoim włascicielom.
|
|
 |
Rys historyczny rasy AKITA INU